نیک صالحی

Just another WordPress.com weblog

کودکان محروم

کودکان ایرانی امروزه – نسبت به پدر و مادرشان – بخت بیشتری برای زنده ‌ماندن دارند. اکنون احتمال مرگ قبل از رسیدن به 5 سالگی (میزان مرگ زیر 5 سال) 3.9 % است؛ رقمی که کشور ما را در رتبه‌ای همسان با کشورهایی مانند مصر و مغرب و ترکیه قرار می‌دهد (گزارش وضعیت کودکان جهان، سال 2005). با این حال، محرومیتهای شدید منطقه‌ای زندگی در مناطق روستایی کشور را بسیار سخت‌تر از مراکز شهری کرده است.

با اینکه میزان مرگ ‌و میر مادران و نوزادان کاهش یافته است، سوءتغذیه و اسهال و کمبود مواد مغذی همچنان معضلی بزرگ در  استانهای دورافتاده‌ (از جمله سیستان ‌و بلوچستان و هرمزگان و آذربایجان غربی) است. در سطح ملی، بیشتر از 95% کودکان به صورت کامل مصون اند؛ اما این رقم در مناطق محروم بسیار پایین است. کودکان در استانهای یاد شده همچنین با مسائلی چون میزان پایین ثبت تولد، ضعف جسمانی، کندی رشد، کمبود وزن، دست به گریبان اند.

 ایران، به رغم موقعیت خود به عنوان کشوری با درامد متوسط، محرومیتهای منطقه‌ای جدی دارد؛ محرومیتهایی که تداوم یافته و بیشتر شده است و تهدید‌هایی را بر ضد پیاده‌سازی جامع و کامل حقوق کودک ایجاد می‌کنند. بررسیهای اخیر یونیسف در 13 منطقه روستایی این تفاوتهای عمیق منطقه‌ای را نشان می‌دهد. بر اساس این بررسی، میزان سوء تغذیه بالا و میزان ثبت تولد پایین بود.
  این بررسی نشان داد که 3/13 از کودکان متولد شده در سیستان و بلوچستان به  کم وزنی در زمان تولد (کمتر از 5/2 کیلوگرم) دچارند. هشدار دهنده‌تر اینکه این بررسی فقط شامل نیمی از کودکان متولد شده در سیستان و بلوچستان است. در هرمزگان، تنها در حدود نیمی از کسانی که از کودکان مراقبت می‌کنند (7/53%) دانش لازم برای مراقبت از کودکان را داشتند. اطلاعات نخستین نشان داد که در سیستان و بلوچستان – در مقایسه با سایر استانهای محروم – همچنین میزان ثبت تولد به صورت جدی پایین است.
   
 رشد یکپارچه کودکان خردسال مفهوم جدیدی در ایران است. برنامه کشوری یونیسف برای 5 سال آینده همکاری با دولت ایران 3 طرح مکمل یکدیگر را در بر می‌گیرد: تغذیه و سلامت کودک، رشد کودک در دوران خردسالی، ثبت تولد (که زیر مجموعه رشد یکپارچه کودکان خردسال محسوب می‌شوند).

 راهکار کلی این است که، با تمرکز بر بهبود مراقبت از کودک در خانه و خانواده و جامعه، محرومیتها بین مناطق و گروههای خاص کاهش یابد. در سطح ملی و استانی، تقویت ظرفیتهای خدماتدهی در اولویت قرار دارد. در سطح شهرستان، گروههای اجرایی شهرستانها‌ در نگرشی مبتنی بر حقوق ‌بشر برنامه‌ها را مدیریت و بر عرضه خدمات یکپارچه نظارت  و از راهکارهای جامعه محور حمایت می‌کنند. در سطح جوامع، هدف فعالیتها ظرفیت‌سازی برای ارزیابی و تجزیه و تحلیل مشارکتی است.

 توجه‌ به جوامع دور افتاده در 12 شهرستان (در سه استان) با محرومیت بالا – یعنی استانهای هرمزگان، سیستان و بلوچستان، آذربایجان غربی – متمرکز است. این استانها در بررسی ملی «استانهای نیازمند بیشترین کمک» شناسایی شده‌‌اند؛ و بر اساس مشاهده کمیته حقوق کودک، هم کمترین دسترسها به خدمات اجتماعی پایه را دارند و هم بیشترین میزان نادیده گرفته شدن حقوق کودک در آنها وجود دارد.

 http://www.unicef.org/iran/fa/iecd.html

Advertisements

No comments yet»

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: