نیک صالحی

Just another WordPress.com weblog

همه کودکان مذهبي‏اند، اگر…

از شگفتي‏هاي دنياي کودکان، ايمان و باورهاي مذهبي آنهاست. کودک، فطرتي خداآشنا دارند؛ از آن رو, نفخه‏اي از روح خدا در ذات اوست.

مباني بسياري از باورهاي مذهبي در درون او وجود دارد که با اندک تذکري از والدين و مربيان و با يافتن مصداق‏هايي در جهان خارج مي‏کوشد كه آن را بپذيرد و خود را با آن تطابق دهد.

 شک نيست که معنا و مفهوم مذهب و تعاليم آن بسيار و در برگيرنده همه جوانب حيات انسان است, ولي کودک از مذهب آن چيزي را مي‏پذيرد که متناسب با خواسته‏هاي او و مبتني بر مشاهدات، تجربه‏ها و يافته‏هاي شخصي اوست.

بتدريج که كودك رشد مي‏كند و آگاهي‏هاي او افزایش می‏یابد. دامنه ارتباط او با مذهب بيشتر مي‏شود و حالاتي در او پديد مي‏آيد که مي‎توان آن را «حالات مذهبي» ناميد.

تربيت کودک در فاصله تولد تا قبل از بلوغ شرعي را «تمهيد» يعني آماده‏سازي براي ورود در قلمرو اصلي تربيت مي‎نامند. تمهيد به دو مرحله تقسيم مي‏شود:

1ـ مرحله اول: تا سن 7 سالگي

2ـ مرحله دوم: از 7 سالگي تا بلوغ شرعي

که هر کدام از اين مراحل، روش‏هاي تربيتي خاصي دارد.

مرحله اول:

ويژگي اساسي هفت سال اول زندگي به لحاظ تربيتي، رها گذاشتن کودک و حاصل آن «بازي» است. چنان که در روايت آمده است: «فرزندت را واگذار تا به مدت هفت سال بازي کند.»

بازي از نظر تربيتي بسيار اهميت دارد و زمينه رشد فكري کودک را فراهم مي‎كند و در عين حال, در رشد شخصيت کودک نقش اساسي دارد.

همچنين, بازي در تحول اجتماعي کودک، قدرت شگرفي دارد و باعث پيشرفت زبان و روابط اجتماعي او مي‎گردد و در شکوفايي استعداد و خلاقيت کودک، نقش تعيين‏کننده دارد.

بازي والدين و بزرگسالان نيز با کودک، آثار و نتايج خاصي دارد که در بازي کودکان و همسالان با يكديگر, مي‎توان اين آثار را ديد.

مرحله دوم:

کودک از هفت سالگي، مسئوليت‎پذير است و از روايات ما اين گونه برمي‎آيد که در اين سنين, بايد کودک را با ادب و آداب اسلامي آشنا و او را نسبت به رعايت آنها مکلف كرد؛ اگر چه هنوز کودک به حکمت آداب اسلامي، فهم کاملي پيدا نکرده است.

کودکي که درباره راست گفتن، دزدي نکردن،امانتداري، بدگويي نکردن، نماز گزاردن و ساير آداب مكلف مي‎شود و به آنها عادت مي‎كند, از آسيب‎هاي جدي در حال يا آينده در امان مي‎ماند.

در اين مرحله نيز بايد اصول و روش‏هاي تربيتي خاصي را علاوه بر روش‎هاي تربيتي مرحله اول زندگي کودک، رعايت کرد.

در اين مرحله, چون تکليف دادن به كودك آغاز مي‎شود، بايد آنها به لحاظ کميت، ادامه پيدا كند تا او را آماده عمل کند و به لحاظ کيفيت از او محافظت و مراقبت كند تا او را آماده عمل صحيح گرداند.

با آرزوی اینکه رفتار و اعمال ما الگوی خوبی برای فرزندان باشد.

Advertisements

No comments yet»

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: